صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۲۵۹۹
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
سالکان خودنما قطع بیابان میکنند و اصلان چون آسمان در خویش جولان میکنند گوشه عزلت گلستان است بر ارباب فقر شیر مردان در قفس عیش نیستان میکنند سنگ طفلان است باغ دلگشا دیوانه را پسته ما را به زخم سنگ خندان میکنند طاق ابرویی که من دیدم ازین سنگین دلان قبله را در گوشه گیری طاق نسیان میکنند قسمت ما سینه چاک و دل صدپاره است از همان گلبن که مردم گل به دامان میکنند جلوه رنگین ندارد عاقبت، هشیار باش شهپر طاوس را آخر مگس ران میکنند گر چنین صائب به شور آیند ارباب سخن شور محشر را حصاری در نمکدان میکنند