صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۲۵۹۵
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
کو جنون تا خاک بازیگاه طفلانم کنند رو به هر جانب که آرم سنگبارانم کنند هست بیماری مرا صحت چو چشم دلبران میشوم معمورتر چندان که ویرانم کنند روی گل شد آتشین از شعله آواز من از مروت نیست بیرون زین گلستانم کنند میکنم گنجینه گوهر صدفها را تمام از کرم سیراب اگر چون ابر نیسانم کنند تازه چون ابرست از تردستیم روی زمین میشود عالم پریشان گر پریشانم کنند همچو مور از خاکساری دارم آتش زیر پا مسند عزت گر از دست سلیمانم کنند گر به دست افتد چو ماه نو لب نانی مرا خلق از انگشت اشارت تیربارانم کنند بستهام چشم از تماشای زلیخای جهان چشم آن دارم که با یوسف به زندانم کنند میفشارم چون صدف دندان غیرت بر جگر گر به جای آبرو گوهر به دامانم کنند زان لب میگون به پیغامی قناعت کردهام جای آن دارد که خوبان بوسه بارانم کنند نور من چون برق صائب پرده سوز افتاده است نیستم شمعی که پنهان زیر دامانم کنند