صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۲۵۹۴
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
من نه آن دریای پرشورم که خس پوشم کنند یا به گفتار خنک دلسرد از جوشم کنند از فروغ مهر تابان زندگی گیرم زسر چون چراغ ماه اگر صدبار خاموشم کنند شور من حق نمک بسیار دارد بر جهان دشمن چشمند اگر مردم فراموشم کنند میمرا بیخود نمیسازد، مگر سیمین بران شیر مست از پرتو صبح بناگوشم کنند در میروشن رگ تلخی شود رگهای خواب پنبه مینا اگر از پنبه گوشم کنند سالها شد پیچ و تاب بیقراری میزنم تا مگر چون رشته با گوهر هم آغوشم کنند چون چراغ روز نوری نیست در سیما مرا آن زمان گردد دلم روشن که خاموشم کنند مصرع برجستهام دیوان موجودات را زود میآیم به خاطر گر فراموشم کنند آسمان صائب عبث خم در خم من کرده است من نه آن شمعم که پنهان زیر سرپوشم کنند