صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۲۵۸
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
قرعه و تسبیح را محرم نداند حال ما هست بر سی پاره دلها مدار فال ما پشت ما بر خاکساری، روی ما در بیکسی وای بر آن کس که افتاده است در دنبال ما گردبادی را که میبینی درین دامان دشت روح مجنون است میآید به استقبال ما ما ز خاطر آرزوی آب حیوان شستهایم زنگ ظلمت نیست بر آیینه اقبال ما هرگز از صید مگس هم دام خود رنگین ندید کم ز تار عنکبوتان رشته آمال ما ساده لوحانی که در معموره میجویند گنج غافلند از سایه جغد همایون فال ما جبههای داریم از آیینه دل صافتر میتوان از یک نظر دریافتن احوال ما ما گشاد کار خود در ساده لوحی دیدهایم نقش کار چنگل شاهین کند با بال ما هر لباسی را که چشمی نیست در پی، خوشترست تلخ دارد خواب مخمل را قبای شال ما گوش این سنگین دلان را پرده انصاف نیست ورنه کم از حال مردم نیست قیل و قال ما هر حبابی در لباس کعبه گردد جلوه گر بحر رحمت گر بشوید نامه اعمال ما ما که از آه ندامت خرمن خود سوختیم نیست صائب هیچ غم گر بشکند غربال ما