صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۲۵۷۹
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
گریه من آب در جوی سحر میافکند ناله من شعله در جان اثر میافکند آن لب حرف آفرین چون میشود گرم عتاب آتش یاقوت پنداری شرر میافکند گر تبسم این چنین بر لعل او زور آورد لرزه بر آب زمین گیر گهر میافکند رشته بیتابانه از شرم میان لاغرش خویش را در کوچه تنگ گهر میافکند گر نخواهی کام خود را تلخ، خوش گفتار باش پسته را شیرین زبانی در شکر میافکند هر چه با ما میکند عقل سبکسر میکند کشتی ما را معلم در خطر میافکند من کیم تا دفتر دعوی گشاید بال من؟ در بیابان طلب سیمرغ پر میافکند بنده باد بهارانم که از شرم کرم غنچه را در آستین پوشیده زر میافکند هر که رد خلق میگردد قبول خالق است وقت آن کس خوش که ما را از نظر میافکند پای بر سر میگذارد سرکشان خاک را هر که چون گل پیش خار و خس سپر میافکند شد سر منصور آخر گوی چو گان فنا میوه چون شد پخته خود را از شجر میافکند دور گردان را به احسان یاد کردن همت است ورنه هر نخلی به پای خود ثمر میافکند هر که چون صائب دل از گرد تعلق پاک کرد از دهن همچون صدف دایم گهر میافکند