صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۲۵۶۴
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
گر چنین نشو و نما آن نخل موزون میکند سرو را بار خجالت بید مجنون میکند قرب و بعدی در میان عاشق و معشوق نیست قطره سیر بحر در دامان هامون میکند چارهای گر هست درد عشق را، بیچارگی است این گره را ناخن تدبیر افزون میکند میتواند از دل ما خار غم بیرون کشید هر که تیغ از پنجه خورشید بیرون میکند وصل جای اضطراب شوق نتواند گرفت سیل در آغوش دریا یاد هامون میکند تاز زخم ما جدا شد خنجر او خون گریست چون فتد ماهی به خشکی یاد جیحون میکند نیست غیر از دست خالی پرده پوشی سرو را بیسرانجامی چه با یاران موزون میکند! میبری را خاطر آزادهای باید چو سرو تنگدستی بید را فی الحال مجنون میکند چین ابرو عاشقان را میکند گستاختر خضرکی ره را غلط از نعل وارون میکند؟ هر که میگوید به گردون از گرفتاری سخن حلقه دیگر به زنجیر خود افزون میکند اندکی دارد خبر از درد ارباب سخن هر که صائب مصرعی چون سرو موزون میکند