صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۲۵۶۲
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
گر به ظاهر حسن میل آرمیدن میکند راست چون آهو نفس بهر رمیدن میکند گر چمن پیرا کند منع تماشایی بجاست در گلستانی که دیدن کار چیدن میکند چشم ازان سیب ذقن در پرده شرم آب ده کز نگاه گرم، انداز چکیدن میکند زانفعال قامت او سرو با آن سرکشی بر زمین از سایه مشق خط کشیدن میکند گرچه صددل هست چون تسبیح در هر رشتهاش دل به زلفش جای خود باز از تپیدن میکند از مکیدن تشنگی را کم اگر سازد عقیق تشنه را سیراب لعل او به دیدن میکند در کهنسالی ندارد بد گهر دست از ستم ترک خونریزی کجا تیغ از خمیدن میکند؟ شکوه از قسمت ندارد جز پشیمانی ثمر شیر را خون طفل از پستان گزیدن میکند زاهد خشکی که میلافد ز تأثیر نفس تیغ چوبینی است تهدید بریدن میکند هست در میزان بینش هر سبک مغزی گران برگ کاهی چشم را منع از پریدن میکند از تأمل میشود گفتار صائب بیگره باده ناصاف را صافی چکیدن میکند