صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۲۵۲۸
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
مطربی خواهم که مست از نغمه سازم کند هر قدر کز خویش افتم دور آوازم کند فکر آغاز و غم انجام تا کی، میکجاست؟ تا دمی آسوده از انجام و آغازم کند در دل آیینه تاریک من خورشیدهاست چشم میبازد سبکدستی که پردازم کند بوی گل را غنچه نتواند نهان در پرده داشت آسمان کی میتواند منع پروازم کند؟ جوش دریا کم نمیگردد ز سرپوش حباب مهر خاموشی چه با اشک سبکتازم کند؟ در لباس زنگ آزادم زصد نادیدنی روی آسایش نبیند هر که پردازم کند! سالها شد چون شرر در سینه میدزدم نفس تا مگر آن سنگدل با خویش همرازم کند رتبه افکار من صائب ز شعری بگذرد گر به تحسین شاه دریادل سرافرازم کند