صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۲۵۲۷
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
نیستم آتش که هر خاری به زنجیرم کند آفتاب بینیازم تا که تسخیرم کند؟ تا دغل از دوستداران دیدهام رنجیدهام پاکبازم، بد حریفی زود دلگیرم کند آبروی سعی را گوهر کند ویرانهام گنج بردارد سبکدستی که تعمیرم کند چون قفس در هر رگم چاکی سراسر میرود سوزن عیسی به تنهایی چه تدبیرم کند؟ دایه بیدرد شکر میکند در شیر من شیر مردی کو که آب تیغ در شیرم کند؟ کی به مردن آسمان از خاکمالم بگذرد؟ بالم از پرواز چون ماند پر تیرم کند منت روزی چرا از خرمن دو نان کشم؟ من که چشم مور گندم دیدهای سیرم کند آرزویی میکند صائب شکار لاغرم من کیم تا صید بند عشق نخجیرم کند؟ این جواب آن که میگوید شفایی در غزل رشک معشوقی چه شد، مگذار تسخیرم کند میکنم از سر برون صائب هوای خلد را بخت اگر از ساکنان شهر کشمیرم کند