صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۲۵۱۸
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
عشق خوش سودا کف بیمغز را عنبر کند آه را ریحان، سرشک تلخ را گوهر کند خار در پیراهنش میریزد از زخم زبان عشق هر کس را که میخواهد زبان آور کند شد دل افشاری فزون از حلقه گشتن زلف را دام را بسیاری روزن سیه دلتر کند میکند از مهربانی شیر مادر را زیاد طفل بدخو هر قدر خون در دل مادر کند در رگ جان هر که را چون رشته پیچ و تاب هست بیکشاکش سر برون از روزن گوهر کند شبنم از همت به خورشید بلند اختر رسید چون بلند افتاد همت کار بال و پر کند تا نگردد استخوانم توتیا، آن سنگدل نیست ممکن درد سنگین مرا باور کند در دل سخت تو را هم نیست، ورنه آه من ریشه محکم در دل فولاد چون جوهر کند رنگ عشق تازهای ریزد زدلسوزی به خاک شمع اگر پروانه را یک مشت خاکستر کند کی غم همراه دارد هر که در منزل رسید؟ خضر چون سیراب شد کی یاد اسکندر کند؟ استخوان را کرد صائب در تن من جوی شیر خون گرم من نمیدانم چه با نشتر کند