صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۲۵۱۷
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
زلف مشکینت دهان شانه پر عنبر کند سرمه خاموش را چشمت زبان آور کند آن که میگوید قیامت بر نمیخیزد، کجاست؟ تا در آن مژگان تماشای صف محشر کند اشتیاق صفحه رخسار شبنم زیب او دامن گل را به شبنم آتشین بستر کند از عدالت نیست افکندن در آتش روز حشر عود خامی را که خون در دیده مجمر کند سینه خود عالمی چون صبح صیقل دادهاند آفتاب معرفت تا از کجا سر بر کند رنج باریک است جان را قسمت از تن پروران چربی پهلوی گوهر رشته را لاغر کند جان به کوشش برنمی آید ز زندان جهات رخنه هیهات است زور نقش در ششدر کند بس که بسته است آسمان سفله کشتی را به خشک دیدن خورشید ممکن نیست چشمیتر کند آتش غیرت سراسر میرود در جان خضر تا مباد از چشمه حیوان کسی لبتر کند چون نگردد قالب بیجان دل تن پروران؟ کاسه چون افتاد فربه کیسه را لاغر کند از نگاه تلخ صائب زهر میریزم بر او دایه بیدرد در شیرم اگر شکر کند