صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۲۵۱
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
تن به بیماری دهد چشمش پی تسخیر ما لنگ سازد خویش را آهوی آهوگیر ما خانه ما در ره سیلاب اشک افتاده است حیف از اوقاتی که گردد صرف در تعمیر ما راه زلف او به طی کردن نمیآید به سر ورنه کوتاهی ندارد طره شبگیر ما آب میگردیم اگر بر روی ما آری گناه بگذرای پیر مغان دانسته از تقصیر ما خاک راه انگار و درد جرعهای بر ما بریز گرد خجلت را بشو از چهره تقصیر ما همچو زخم تازه خون گردد روان از جوی شیر بیستون را بر کمر آید اگر شمشیر ما بس که صائب شد خطا از صید و بر خارا نشست خنده دندان نما زد اره بر شمشیر ما