صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۲۵۰۹
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
میپرستان در بهشت نقد ساغر میکشند دور گردان انتظار آب کوثر میکشند خود حسابان از کتاب و از حساب آسودهاند ساده لوحان انتظار صبح محشر میکشند حسن را با بیسروپایان بود روی نیاز ذرهها از پنجه خورشید ساغر میکشند خامشان را هست در میخوارگی ظرف دگر ماهیان از بیزبانی بحر بر سر میکشند غافل از شیرینی گفتار خود افتادهاند طوطیان از ساده لوحی ناز شکر میکشند پاکبازانی که دست از رشته جان شستهاند بیتکلف بحر را چون موج در بر میکشند میرسانند از دل دریا به ساحل نامهها موجها گاهی زدست بحر اگر سر میکشند چون صدف لب پیش ابر نوبهاران باز کن کآبرو را با گهر اینجا برابر میکشند حسن عالمسوز را بیپرده دیدن مشکل است شعله رویان روغن از چشم سمندر میکشند در ترازو عارفان را نیست صائب سنگ کم کعبه و بتخانه را اینجا برابر میکشند