صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۲۵۰۵
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
با لب خاموش هر کس غوطه در خون میزند بوسه چون ساغر بر آن لبهای میگون میزند نیست لیلی را بغیر از پرده دل محملی در بیابان قطره بیهوده مجنون میزند گوشه گیری شهپر پرواز باشد فکر را جوش صهبا در خم خالی فلاطون میزند سرو را هر چند آورده است زیر بال و پر همچنان قمری زکوکو نعل وارون میزند مهر خاموشی مرا دلسرد از گفتار کرد تب به یک تبخال از تن خیمه بیرون میزند میکند بیدار صائب فتنه خوابیده را کوته اندیشی که بر دشمن شبیخون میزند