صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۲۴۶۷
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
از دیار مردمی دیار در عالم نماند آشنارویی به جز دیوار در عالم نماند تیشه فولاد انگشت ندامت میگزد حیف یک فرهاد شیرین کار در عالم نماند هر کجا خاری است در پیراهن من میخلد گرچه از چشمتر من خار در عالم نماند از بنای استوار شرع با آن محکمی غیر برفین گنبد دستار در عالم نماند گوشه چشمی نماند از مردمی در روزگار سرمه واری نرمی گفتار در عالم نماند طالب آمل گذشت و طبعها افسرده شد کز چه رو آن آتشین گفتار در عالم نماند