صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۲۴۴۹
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
تیرگی از مد احسان جان روشن میکشد رشته میل آتشین در چشم سوزن میکشد نیست خرمن را وجود برگ کاهی پیش حرص قانع از هر دانه جو، ناز خرمن میکشد بس که دارد وحشت از زخم زبان ناصحان از دهان شیر، مجنون ناز مأمن میکشد میکند سنگین دلان را نرم آه عجز من خشک مغزیهای من از ریگ روغن میکشد با تو سرکش برنمی آیم، وگرنه شوق من آتش سوزان زسنگ و آب از آهن میکشد میفتد در اوج عزت طشتش از بام زوال بر زمین چون آفتاب آن کس که دامن میکشد دیدهای کز سرمه توحید روشن گشته است از سر هر خار، ناز نخل ایمن میکشد زیر شمشیرست صائب جایش از گردنکشی از خط فرمان سبک مغزی که گردن میکشد