صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۲۴۴۸
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
کی سر از تیغ شهادت جان روشن میکشد؟ شمع در راه نسیم صبح گردن میکشد نیست مانع حسن را مستوری از خون ریختن گل به خون بلبلان در غنچه دامن میکشد یار را از اوج استغنا فرود آورد عجز از گریبان مسیح این خار سوزن میکشد بیدلی ما را گریزان دارد از تیغ اجل ورنه خار از انتظار برق گردن میکشد از رفیقان گرانجان تا چها خواهد کشید رهروی کز سایه خود کوه آهن میکشد عشق اگر آشفته گردید از دل پرداغ ماست نور خورشید این پریشانی زروزن میکشد منعمان را حرص روزی گرچنین خواهد فزود مور را گر دانهای باشد به خرمن میکشد نیست غیر از آه غمخواری دل تنگ مرا رشته گاهی آستین بر چشم سوزن میکشد حسن از آیینههای پاک نتواند گذشت چشم حیران ماه را در دام روزن میکشد نیست غافل آفتاب از حال دورافتادگان شبنم افتاده را بیرون زگلشن میکشد تا به فکر حسن عالمسوز گل افتاده است صائب از هر خار ناز نخل ایمن میکشد