صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۲۴۴۴
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
هر که را از خانه بیرون جذبه دل میکشد حلقه از نقش قدم در گوش منزل میکشد نیست در خاطر غبار از قطع دریا موج را تیغ خود را بر فسان گاهی زساحل میکشد عقده دلبستگی را اندک اندک باز کن ورنه مرگ این رشته را یکبار غافل میکشد زخم دندان ندامت انتقام خون ما وقت فرصت از لب میگون قاتل میکشد پنجه مژگان گیرایی که من دیدم ازو ریشه جوهر برون زآیینه دل میکشد حسن عالمگیر لیلی نیست در جایی که نیست از کلوخ و سنگ مجنون ناز محمل میکشد تا به کی در پرده طاقت عنا نداری کنم؟ خون گرمی را که تیغ از دست قاتل میکشد زخمها در چاشنی دارد تملقهای خصم سنگ نه بهر دوستی دامان سایل میکشد میکند عاشق دل خود را تهی در بزم وصل رهرو آگاه خار از پا به منزل میکشد در به رویش میشود چون غنچه باز از شش جهت هر که پای جستجو در دامن دل میکشد در چنین وقتی که میباید به حق پرداختن هر نفس دل را به جایی فکر باطل میکشد هر که صائب نفس را در حلقه فرمان کشید گردن شیر ژیان را در سلاسل میکشد