صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۲۴۴۳
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
عشق یکسان ناز درویش و توانگر میکشد این ترازو سنگ و گوهر را برابر میکشد آفتاب روز محشر بیشتر میسوزدش هر که اینجا درد و داغ عشق کمتر میکشد تا به کام دل کند جولان سپند شوخ ما انتظار دامن صحرای محشر میکشد دوزخ روشندلان دربند هستی بودن است شمع این هنگامه آه از بهر صرصر میکشد میشود از ناتوانی دشمن عاجز قوی خنجری هر خار بر نخجیر لاغر میکشد آتشین رویی که من پروانه او گشتهام هر شرارش روغن از چشم سمندر میکشد سرمه خواهد کرد چشم خفتگان خاک را بر زمین این دامن نازی که محشر میکشد میکشد آن روی نازک از نگاه گرم ما آنچه از خورشید محشر سایه پرور میکشد بیمی از کشتن ندارد شعله بیباک ما شمع ما گردن به امید صبا برمی کشد نیست هر ناشسته رویی قابل جولان اشک این رقم را عشق بر رخسار چون زر میکشد پاک گوهر را زدرد و داغ عشق اندیشه نیست در دل آتش دم خوش عود و عنبر میکشد کوری فرزند روشن میکند چشم گدا ناز دونان را سپهر سفله پرور میکشد میگدازد رشته را گوهر، ولیکن رشته هم انتقام کاهش خود را زگوهر میکشد سر ز جیب صبح برمی آورد چون آفتاب هر که صائب در دل شب یک دو ساغر میکشد