صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۲۴۲۰
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
یار ساقی گشت و مطرب هم نوا پرداز شد چرخ گو ناسازشو چون صحبت ما ساز شد از تماشای رخت اشکم سبک پرواز شد آفت چشم است چون آیینه خوش پرداز شد دیده هر کس به کبک خوشخرام او فتاد سینهاش از زخم ناخن سینه شهباز شد بر نیاید پرده شرم و حیا با حسن شوخ نغمه رسوای جهان از پردههای ساز شد تا برون کردم ز خاطر خار خار آشیان از قفس بر روی من درهای رحمت باز شد از شکستن ساز میگردد خلاص از گوشمال ایمن از گردون شدم تا بخت من ناساز شد نیست استاد آن که گاهی تیرش آید بر هدف آن کماندارست پیش ما که جمع انداز شد ناقصان را در ترقی خودنمایی لازم است مشک چون گردید خون میبایدش غماز شد هر که چون شبنم درین گلزار خود را جمع کرد بیتکلف میتواند آسمان پرواز شد همچو مغز پسته طوطی در شکر پنهان شده است کلک شکر بار صائب تا سخن پرداز شد