صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۲۴۲
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
چون ندارد حرف ره در خلوت محجوب ما پیچ و تاب بیقراریها بود مکتوب ما پیش ما وصل لباسی پرده بیگانگی است چشم میپوشد ز بوی پیرهن یعقوب ما غیر تسلیم و رضا در وحشت آباد جهان کیست دیگر تا کند مکروه را مرغوب ما؟ تیغ را گردد زبان کند از سپر انداختن خصم غالب میشود ز افتادگی مغلوب ما از تلاش وصل بر ما زندگانی تلخ بود شد ز حسن عاقبت درد طلب مطلوب ما جذبه دریا دلیل سیل پا در گل بس است رهنما را میشمارد سنگ ره مجذوب ما هست در هر نقطهای پوشیده صد طومار حرف سرسری چون خامه صائب مگذر از مکتوب ما