صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۲۴۱۷
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
از ملامت عاقبت مجنون بیابان گیر شد از زبان خلق پنهان در دهان شیر شد میفزاید هایهوی میپرستان را سرود شورش مجنون زیاد از ناله زنجیر شد در تماشاگاه عالم دیده حیران ما واله یک نقش چون آیینه تصویر شد شبنم از دامان گلها خون بلبل را نشست کی به شستن میرود خونی که دامنگیر شد؟ دل زبی اشکی به مژگان میرساند خویش را میمکد انگشت خود را طفل چون بیشیر شد آبهای مرده میگردد نصیب جویبار در گلو گردد گره اشکی که بیتأثیر شد حلقه ماتم شد از هجران او آغوش من دیده حسرت شود دامی که بینخجیر شد گفتم از خاموشی من خون رحم آید به جوش عذر من از بیزبانی عاقبت تقصیر شد زود در روشندلان صحبت سرایت میکند آب با آن لطف، خونریز از دم شمشیر شد شد ز آزادی زبان ناقصان بر من دراز عید طفلان است چون دیوانه بیزنجیر شد نیست از نور حقیقت هیچ چشمی بینصیب از که رو پنهان کند حسنی که عالمگیر شد تشنه دیدار را سیراب کردن مشکل است صائب از نظاره خوبان نخواهد سیر شد