صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۲۳۷
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
چهرهات گل در گریبان میکند آیینه را طرهات سنبل به دامان میکند آیینه را از سر زانو اگر یک دم گذاری بر زمین دل تپیدن سنگباران میکند آیینه را طوطی از شرم صفای روی او، از بال و پر در لباس زنگ پنهان میکند آیینه را در دل و در دیده ما گر نگنجد دور نیست عرض حسنش تنگ میدان میکند آیینه را جبهه واکرده آن دلبر آیینه رو تنگ بر طوطی چو زندان میکند آیینه را طوطی ما را کند آیینه گر شیرین زبان نطق ما هم شکرستان میکند آیینه را کیست تا آراید او را، کز حجاب عارضش در بغل مشاطه پنهان میکند آیینه را میشود پاک از قبول نقش، لوح سادهاش گر چنین روی تو حیران میکند آیینه را ساده لوحان زود برگردند از آیین خویش آن فرنگی، کافرستان میکند آیینه را گر چه از آیینه طوطی میشود صاحب سخن طوطی آن خط، سخندان میکند آیینه را آفتاب بیزوال عارض او از شکوه همچو صبح از سینه چاکان میکند آیینه را منت خشک و جبین تلخ آب زندگی بر سکندر آب حیوان میکند آیینه را میزنم صائب من از شوق لبش بر سینه سنگ لعل میگونش بدخشان میکند آیینه را