صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۲۳۶۹
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
ساقی از یک جرعه میاین بینوا را گرم کرد سردی از دوران نبیند هر که ما را گرم کرد! میتوان افروخت شمع از سایه بال و پرش استخوان گرم من ازبس همارا گرم کرد سبحه را در دست زاهد چون سپند آرام نیست تا دم گرم که محراب دعا را گرم کرد؟ از شفق زد غوطه در اشک ندامت آفتاب این سزای آن که زیر چرخ جا را گرم کرد زخم صبح از بخیه انجم اگر آید بهم میتواند خواب هم مژگان ما را گرم کرد باد رنگین از شراب لعل دایم ساغرش هر که در قتل من آن گلگون قبا را گرم کرد میروند از جا سبکروحان به اندک نسبتی برگ کاهی میتواند گهربار گرم کرد میکند برگ اقامت را خزان پا در رکاب سردی ایام عمر بیوفا را گرم کرد عشق برد افسردگی بیرون زطبع خاکیان روی گرم آفتاب این ذرهها را گرم کرد میکند روی زمین را از گرانجانان سبک خون من زینسان که آن تیغ جفا را گرم کرد میبرد مرغ هوا غیرت به مرغان کباب صائب از بس آه سوزانم هوا را گرم کرد