صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۲۳۵۰
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
تا گلستان را نهال قامتش آباد کرد باغبان چندین خیابان سرو را آزاد کرد سنگ را در ناله میآرد وداع دوستان بیستون فریادها در ماتم فرهاد کرد نیست چون جوهر اگر در بال همت کوتهی میتوان پروازها در بیضه فولاد کرد مدتی شد گرچه از جوش نشاط افتادهایم میتوان از خاک ما میخانهها آباد کرد تاجداران را طریق خسروی تعلیم داد این که از هدهد سلیمان وقت غیبت یاد کرد اینقدر تمهید در تعمیر ما در کار نیست میتوان ما را به گرد دامنی آباد کرد آه اگر ذوق گرفتاری نخواهد عذر ما وحشت ما خون عالم در دل صیاد کرد رفت در گنج گهر پایش چو دیوار یتیم چون خضر هر کس که در تعمیر ما امداد کرد این جواب آن غزل صائب که فتحی گفته است از فراموشان مباد آن کس که ما را یاد کرد