صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۲۳۵
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
چهرهات خورشید سیما میکند آیینه را لعل جان بخشت مسیحا میکند آیینه را گر چه از آیینه گویا میشود هر طوطیی طوطی خط تو گویا میکند آیینه را ساده لوح آن کس که بهر دیدن رخسار تو تخته مشقر تماشا میکند آیینه را تا چه کیفیت دهد، کز آبداری لعل تو پر میلعلی چو مینا میکند آیینه را حسن روزافزون او در هر تماشا کردنی نشأه حیرت دو بالا میکند آیینه را شوق دامنگیری تمثال آن یوسف لقا دست گستاخ زلیخا میکند آیینه را دیدن پیشانی واکردهات هر صبحگاه چین جوهر از جبین وا میکند آیینه را چون برآرد شوکت حسن تو دست از آستین شق چو ماه عالم آرا میکند آیینه را میکند زنجیر جوهر پاره چون دیوانگان گر چنین حسن تو شیدا میکند آیینه را مردمان را آب اگر گردد به چشم از آفتاب پرتو روی تو دریا میکند آیینه را چون زمین تشنهای کز ابر گردد تازه رو از عرق روی تو احیا میکند آیینه را نفس بدکردار خواهد خانه دل را سیاه زنگ بر زنگی گوارا میکند آیینه را کلک صائب چون عصای موسوی در رود نیل رخنهها در سینه پیدا میکند آیینه را