صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۲۳۳۲
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
شام ازان زلف سیه سنبل به دامن میبرد صبح از ان چاک گریبان گل به دامن میبرد آن که بر خار سر دیوار حسرت میکشید این زمان از گلشن او گل به دامن میبرد یک سراسر رفت و در گلزار قحط دل فکند طفل ما از بوستان بلبل به دامن میبرد از سرکوی دلاویزش صبا در بوستان خار و خس میآورد، سنبل به دامن میبرد عمرها رفت و صبا از تازگیهای سخن گل زخاک طالب آمل به دامن میبرد