صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۲۳۲۹
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
جنبش مژگان حضور از دیده و دل میبرد چشم بسمل لذت از دیدار قاتل میبرد شکر قطع راه، عارف را کند بیدارتر غافلان را خواب در دامان منزل میبرد در دل شب دزد را جرأت یکی گردد هزار خال او در پرده خط بیشتر دل میبرد میشود لطف خدا افتادگان را دستگیر خار و خس را موجه دریا به ساحل میبرد وای بر آن کس که چون قمری درین بستانسرا حاجت خود پیش سر و پای در گل میبرد لاله را از دل، سیاهی ابر نتوانست شست داغ خون ما که از دامان قاتل میبرد؟ از دل بیتاب یک مو بر تنم آسوده نیست این سپند شوخ آسایش ز محفل میبرد گرچه میداند وسایل پرده بیگانگی است دل همان ما را به دنبال وسایل میبرد حسن عالمگیر لیلی نیست در جایی که نیست عاشق از دامان صحرا فیض محمل میبرد عالم پرکور را یک رهبر بینا بس است ره شناسی کاروانی را به منزل میبرد شد زیک پیمانه صائب کشف بر من رازها صحبت آیینه رویان زنگ از دل میبرد