صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۲۳۲۸
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
زلف مشکین را چرا آن نازپرور میبرد؟ بیخطا افتاده خود را چرا سر میبرد؟ هر نفس غم پارهای از جسم لاغر میبرد همچو خاکستر که از پهلوی اخگر میبرد ما به چشم مور گندم دیده قانع گشتهایم روزی ما را چرا چرخ ستمگر میبرد؟ در قیامت میشود شیرین، زبان در کام ما تلخی بادام ما را شور محشر میبرد از شهیدان یک سر و گردن نباشم چون بلند؟ تیغ او در ماتم من زلف جوهر میبرد عشق عالمسوز بر من مهربان گردیده است جامه بر بالایم از بال سمندر میبرد من به لیمویی قناعت کردهام از روزگار ناف صفرای مرا گردون به شکر میبرد هر که چون صائب دویی را از میان برداشته است میکند پی قاصدان را، خامه را سر میبرد