صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۲۳۰۶
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
مکن دراز به طعن فلک زبان گستاخ ترنج دست قضا را مکن نشان گستاخ نهادهاند ز هر خار در کمان تیری مکن نگاه به گلهای بوستان گستاخ ز داغ شاه، نظرهاست هر شکاری را مده ز دست درین صیدگه عنان گستاخ نشان تیر هوایی همان کماندارست به قصد چرخ منه تیر در کمان گستاخ ز کاوکاو، شرربار میشود آتش منه به حرف کس انگشت در بیان گستاخ ز عقل نیست به تیغ قضا زبان بازی میار زمزمه عشق بر زبان گستاخ ز برق خرمن گل خانمان شبنم سوخت به شاخ گل مگذارید آشیان گستاخ حریف ناوک غیرت نمیشوی صائب به هر شکاری لاغر مکش گمان گستاخ