صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۲۳۰۵
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
مستمع را کام ناگردیده از دشنام تلخ میکند گوینده را دشنام اول کام تلخ قرب نیکان را نمیباشد سرایت در بدان کز شکر شیرین نگردد چون بود بادام تلخ نیست پروا دیده عشاق را از اشک شور تلخی صهبا نمیسازد دهان جام تلخ دل به رنگ خویش برمی آورد ایام را صبح غربت بر غریبان میشود چون شام تلخ حرف تلخ آن لب میگون به خاطر بار نیست هست شیرینتر، بود چون باده گلفام تلخ گر چه نوش و نیش این عالم به هم آمیخته است روزگار ماست از آغاز تا انجام تلخ بستر بیگانه میریزد نمک در چشم خواب میشود عیش دل رم کرده، از آرام تلخ جلوه شکر کند در کام، زهر عادتی نیست ناکامی به کام عاشق ناکام تلخ در کمین فرصت از دل چشم آسایش مدار خواب شد از شوق صیادی به چشم دام تلخ فارغ از ابرام باشد هر که بخشد بیسؤال بر خسیسان عیش سازد سایل از ابرام تلخ طفل را از میوه نارس نمیباشد شکیب هست دایم کام خلق از آرزوی خام تلخ بوسهها در چاشنی دارد، مباشای دل غمین گر به قاصد آن شکر لب میدهد پیغام تلخ پند ناصح چند ریزد خار در پیراهنم؟ کرد بر من خواب را این مرغ بیهنگام تلخ کار من سهل استای بیرحم بر خود رحم کن چند سازی کام شیرین خود از دشنام تلخ؟ در دهان تنگ از غیرت زبان چرب تو کرد شکر خواب را در قند بر بادام تلخ؟ گر ندارد ماتم ایمان این دلمردگان از چه دارد جامه خود کعبه اسلام تلخ؟ تا توان از شربت دینار شیرین ساختن از جواب تلخ سایل را مگردان کام تلخ هر قدر شیرین بود شهد گلوسوز حیات میشود صائب ز یاد مرگ خون آشام تلخ