صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۲۲۹۸
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
روشندلان به هر که رسیدند همچو صبح دادند جان، نفس نکشیدند همچو صبح شکر خدا که عاقبت کار، عاشقان پیراهنی به صدق دریدند همچو صبح جمعی که پی به داغ مکافات بردهاند یک گل فزون ز باغ نچیدند همچو صبح از گرد کینه صاف بود آبگینهام ناف مرا به مهر بریدند همچو صبح تا شیشه گردن از سر دیوار خم کشید مستان بغل گشاده دویدند همچو صبح صائب خموش باش که خورشید طلعتان بر ما رقم به صدق کشیدند همچو صبح