صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۲۲۹۷
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
از قرص آفتاب تهی نیست خوان صبح دایم بود ز صدق طلب پخته نان صبح مگذر ز حرف راست که از رهگذار صدق پر زر کند فلک ز کواکب دهان صبح در نور صدق محو شود دعوی دروغ ظلمت به گرد میرود از کاروان صبح عشقی که صادق است بود ایمن از زوال این تب برون نمیرود از استخوان صبح در راست خانگان نتوان یافتن کجی تیر دعا خطا نشود از کمان صبح با صبح خوش برآ، که بود مهر بیزوال برگ خزان رسیدهای از بوستان صبح آب آورد به دیده چو خورشید، دیدنش هر گل که وا شد از نفس خونچکان صبح دل را اگر ز گرد گنه پاک میکنی غافل مشو ز چهره شبنم فشان صبح خورشید افسر زر ازین آستانه یافت زنهار بر مدار سر از آستان صبح مگشای چاک سینه که ترسم ز انفعال تا روز حشر تخته بماند دکان صبح کوتاه دار دست دعا از رکاب خلق صائب چو ممکن است گرفتن عنان صبح