صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۲۲۹۰
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
منه چو ساده دلان دل به کامرانی صبح کی طی شود به دو دم پیری و جوانی صبح زمان شادی افلاک را دوامی نیست به قدر مد شهاب است شادمانی صبح کند ز باده گران رطل خویش را دل شب کسی که با خبرست از سبک عنانی صبح شمرده دار نفس در حریم ساده دلان که میپرد ز نفس رنگ ارغوانی صبح سپهر سفله سخی با گشاده رویان است بود ز خرده انجم گهر فشانی صبح مشو ز صحبت پیران زنده دل غافل که نیست یک دو نفس بیش زندگانی صبح دلت کباب ز خورشید طلعتی نشده است چه لذت است ترا از نمک فشانی صبح؟ ترا که نیست امیدی به خواب رو صائب که تلخ کرد مرا خواب، دیده بانی صبح