صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۲۲۶۲
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
زمین نقش پایی است بر آستانت فلک شیشه باری است از کاروانت دم عیسوی از بهارت نسیمی کف موسوی برگی از بوستانت سماعیل، رد کرده قربانی تو کمین بندهای یوسف از کاروانت فلک کله آه سودایی تو زمین گرد پاپوش سرگشتگانت دم صبح زخم نمایان تیغت دل شب نمودار زاغ کمانت خزان باددستی ز گلزار جودت بهار آشنارویی از بوستانت چو آیینه دان تو خورشید باشد چه باشد عذار ثریا فشانت ندانم چگونه است آیینه تو که شد خیره چشم ز آیینه دانت نشان توای بینشان از که جویم؟ که در بینشانی است پنهان نشانت ترا میرسد دعوی کبریایی که بوسد ز دور آسمان آستانت ز توحید صائب چه دم میزنی تو؟ مبادا شود آب، تیغ زبانت