صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۲۲۲۴
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
از خود گذشتگان را آیینه بیغبارست پیوسته صاف باشد بحری که بیکنارست آن را که خلق خوش هست تنها نمیگذارند کی بیحریف ماند رندی که خوش قمارست؟ با ناز برنیایند اهل نیاز هرگز گل گر پیاده باشد در بلبلان سوارست دیوانه را ملامت اسباب خنده گردد بر کبک مست سختی دامان کوهسارست عاشق ز خاکساری بیبهره است از وصل دیوار بوستان را از گل نصیب، خارست تا دل برید ازان زلف از سر نهاد شوخی چشم به خواب رفته است دامی که بیشکارست از خون مرده صائب سنگین ترست خوابت جایی که هر رگ سنگ چون نبض بیقرارست