صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۲۲۲۳
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
از خودگذشتگان را آیینه بیغبارست پیوسته صاف باشد بحری که بیکنارست دنیا طلب محال است در خاک و خون نغلطد موج سراب این دشت شمشیر آبدارست ته جرعه خزان است رنگ شکسته من رنگ شکفته تو سرجوش نوبهارست دلجویی حریفان بالاترست از برد از باختن شود شاد رندی که خوش قمارست از درد و داغ عاشق بر خویشتن نلرزد آتش بود گلستان بر زر چو خوش عیارست چون شعله سرکش افتاد محتاج خار و خس نیست سودا چو گشت کامل مستغنی از بهارست گر اعتبار ناقص باشد کمال مردم بیاعتباری ما موقوف اعتبارست مجبور حق نگردد آلوده معاصی بد کردن خلایق برهان اختیارست از آفتاب پرتو صائب جدا نباشد واصل بود به جانان جانی که بیقرارست