صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۲۱۰۳

گر در میان هوا چو حبابت نمی‌گرفت دریا به هیچ و پوچ حسابت نمی‌گرفت می‌داشتی گر از دل بیدار بهره‌ای شب دیده ستاره به خوابت نمی‌گرفت گر پیچ و تاب عشق نمی‌گشت مهربان شیرازه در بغل چو کتابت نمی‌گرفت در هم نمی‌فشرد اگر درددل ترا مغز جهان شمیم گلابت نمی‌گرفت مجنون صفت ز عقل اگر ساده می‌شدی اندیشه خطا و صوابت نمی‌گرفت یک چند، جوش در دل خم گر نمی‌زدی کام از لب پیاله شرابت نمی‌گرفت می‌داشت گوهر تو اگر مغز آگهی دنیا به دام موج سرابت نمی‌گرفت باریک اگر می‌شدی از بوته گداز چون ماه عید، چرخ رکابت نمی‌گرفت می‌کرد خامسوز ترا آتش شباب پیری اگر خبر ز کبابت نمی‌گرفت صائب چراغ خانه و شمع مزار بود دل، گرد اگر ز عالم آبت نمی‌گرفت