صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۲۱۰۲

از زلف اگر نه حسن تو زنجیر می‌گرفت این دل رمیده را به چه تدبیر می‌گرفت؟ آن عهد یاد باد که آن زلف مشکبار دیوانه مرا به دو زنجیر می‌گرفت می‌جست از زبان ملامتگران پناه مجنون که جای در دهن شیر می‌گرفت می‌داد از دل آینه سامان برای تو آهم که چشم آینه را دیر می‌گرفت حیران عشق را خبر از خویشتن نبود آیینه در برابر تصویر می‌گرفت گر ناز بی‌دماغ نمی‌شد ز خون خلق از دست غمزه تو که شمشیر می‌گرفت؟ پیری فسرده کرد مرا، ورنه پیش ازین آتش ز شست من به نی تیر می‌گرفت تا عشق داشت گوشه چشمی به من، جهان گرد مرا به قیمت اکسیر می‌گرفت دیوانه حلقه در بیت الحرام را صائب به یاد حلقه زنجیر می‌گرفت