صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۲۰۳۱

از ششدر جهات، امید نجات نیست دربند روزگار، نجات از جهات نیست طفلان مهد خاک ز شیرند بی‌نصیب این گاهواره گویی از این امهات نیست چون بید هر که تلخی بی‌حاصلی کشید انجام کار، قسمت او جز نبات نیست از گل به آفتاب جدایی نمی‌کنیم چون شبنم آشنایی ما بی‌ثبات نیست جانها ز خط پشت لب یار تازه شد این لطف با سیاهی آب حیات نیست بلبل عبث به خرده گل چشم دوخته است بر هر زری که سال نگردد زکات نیست چشم از جهان بپوش که رخسار زشت را مشاطه‌ای به از عدم التفات نیست از اعتبار دهر کناری گرفته است صائب حریف دشمنی کاینات نیست