صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۲۰۳۰

چشمم به دستگیری لطف جیب نیست نبضم رهین منت دست طبیب نیست (در بحر فکر از سر اخلاص می‌روم باشد یتیم اگر گهر من غریب نیست) (مقراض می‌کنیم به یک حرف زلف بحث رعناست سرو اگر چه، ولی جامه زیب نیست) (در شمع بین که چون سرش افتاد زیر پا یک پله فراز جهان بی‌نشیب نیست) (صد بوسه از لب تو لب جام می‌گرفت یک بوسه قسمت لب این بی‌نصیب نیست) (دست و بغل به خرمن گل رفته‌ایم ما چون خرمن سرین تو آغوش زیب نیست) دل می‌برد ز کف در و دیوار خانه‌ات گلمیخ آستان تو بی‌عندلیب نیست (صائب نمی‌زند نمکی بر جراحتم حسنی که همچو دانه آدم فریب نیست)