صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۲۰۰۳

دنیا برای بیخبران عیش خانه‌ای است مرغ حریص را گره دام، دانه‌ای است شور مرا نسیم بهاران بهانه‌ای است هر شاخ گل، جنون مرا تازیانه‌ای است از اختیار ناقص خود دست شستن است گر بحر بیکران جهان را کرانه‌ای است شوری که کوه سر به بیابان نهد ازو بخت به خواب رفته ما را فسانه‌ای است آزاده‌ای که خاک نهادی است مشربش بر صدر اگر قرار کند، آستانه‌ای است دل را بس است از دو جهان درد و داغ عشق مرغ غریب را پر و بال آشیانه‌ای است زنهار پا برون منه از گوشه قفس مطلب ز زندگانی اگر آب و دانه‌ای است چون آفتاب خنده بر آفاق می‌زند آن را که همچو چهره زرین، خزانه‌ای است صحن چمن ز نغمه طرازان تهی شده است از بلبلان به جای، همین آشیانه‌ای است صائب در کریم به محتاج بسته نیست طاعت وسیله‌ای و عبادت بهانه‌ای است