صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۱۹۸

از مروت نیست چیدن غنچه نشکفته را چون صدف کن پرده داری گوهر ناسفته را سینه اهل تعلق شاهراه تفرقه است میهمان باشد کثافت، خانه نارفته را در دل تنگ است فتح الباب‌ها عشاق را خنده‌ها در پرده باشد غنچه نشکفته را دیده بیدار نگذارد اگر پایی به پیش قطع کردن سخت دشوارست راه خفته را خودسران سررشته پرواز را گم می‌کنند سر مده در صید دل‌ها کاکل آشفته را پاک چون گردند دل‌ها، فیض نازل می‌شود می‌رسد از غیب مهمان، خانه‌های رفته را با سیه بختی شود آسان ره دور عدم می‌توان طی کرد در شب زود راه خفته را خامشی را رتبه بالا (تر) بود صائب ز نطق قدر و قیمت بیش باشد گوهر ناسفته را