صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۱۹۷۹

دود دلی ز ابر گهربار مانده است داورتری ز قلزم زخار مانده است روشندلان به تیره دلان جا سپرده‌اند کف از محیط، از آینه زنگار مانده است بکسر زبان دعوی بی‌معنی‌اند خلق برگی به نخل معرفت از بار مانده است صبح شعور، مست شکر خواب غفلت است افسانه‌ای ز دیده بیدار مانده است از عرض علم، مانده به جا عرض سینه‌ای از اهل حال، جبه و دستار مانده است داند که من ز جسم گرانجان چه می‌کشم دامان هر که در ته دیوار مانده است تا صبح حشر هست مرا کار در کفن در سینه بس که نشتر آزار مانده است از حیرت خرام تو این چرخ آبگون چون آب آبگینه ز رفتار مانده است طوفان گره شده است مرا در دل تنور تا مهر شرم بر لب اظهار مانده است در زردی آفتاب قیامت نهاد روی امید من به وعده دیدار مانده است جوهر به چشم آینه خاشاک گشته است تا ناامید ازان گل رخسار مانده است در تنگنای سینه صائب خیال دوست پیغمبر خداست که در غار مانده است