صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۱۹۷۳

دل را ز کینه هر که سبکبار کرده است بالین و بستر از گل بی‌خار کرده است روشن گهر کسی است که هر خوب و زشت را بر خویشتن چو آینه هموار کرده است استادگی ز عمر سبکرو طمع مدار سیلاب را که خانه نگهدار کرده است؟ ایجاد می‌کند به شکرخنده صبح را روز مرا کسی که شب تار کرده است دستم ز کار و کار من از دست رفته است تا بهله دست در کمر یار کرده است در عین وصل می‌تپد از تشنگی به خاک آن را که شوق تشنه دیدار کرده است فارغ ز دور باش بود چشم پاک بین آیینه را که منع ز دیدار کرده است؟ شهباز انتقام تلافی کند به زخم هر خنده‌ای که کبک به کهسار کرده است ممنونم از غبار کسادی که این حجاب فارغ مرا ز ناز خریدار کرده است صائب فریب خنده شادی نمی‌خورد هر کس دلی ز گریه سبکبار کرده است