صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۱۹۷۲

روی شکفته شاهد جان فسرده است آواز خنده شیون دلهای مرده است دخل تو گر چه جز نفسی چند بیش نیست خرجت ز کیسه نفس ناشمرده است چون غنچه این بساط که بر خویش چیده‌ای تا می‌کشی نفس همه را باد برده است سیلاب را ز سایه زمین گیر می‌کند کوه غمی که در دل من پا فشرده است صائب چو موج از خطر بحر ایمن است هر کس عنان به دست توکل سپرده است