صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۱۹۵۶

پیری اگر چه بال و پرم را شکسته است پای جهان نورد خیالم نبسته است گر بشنوی زمن دو سه حرفی چه می‌شود؟ راه سخن به مور، سلیمان نبسته است در تنگنای خاک کند سیر لامکان آزاده‌ای که دام علایق گسسته است خون می‌چکد به هر لبی انگشت می‌زنی از زیر تیغ چرخ، مسلم که جسته است؟ با سوزن مسیح نمی‌آرم برون خاری که در ره تو به پایم شکسته است زلف تو در گرفتن دلهاست بیقرار هر چند از گرانی دلها شکسته است از قیل و قال تیره شود وقت اهل حال از عکس طوطی آینه‌ام زنگ بسته است صائب ز سیل حادثه از جا نمی‌رود چون کوه هر که پای به دامن شکسته است