صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۱۹۵۵

این خار غم که در دل بلبل نشسته است از خون گل خمار خود اول شکسته است این جذبه‌ای که از کف مجنون عنان ربود اول زمام محمل لیلی گسسته است پای شکسته سنگ ره ما نمی‌شود شوق تو مومیایی پای شکسته است بر حسن زود سیر بهار اعتماد نیست شبنم به روی گل به امانت نشسته است از خط یکی هزار شد آن خال عنبرین دور نشاط نقطه به پرگار بسته است بر سر گرفته‌ایم و سبکبار می‌رویم کوه غمی که پشت فلک را شکسته است آسوده از زوال خود آفتاب گل تا باغبان به سایه گلبن نشسته است برقی کز اوست سینه ابر بهار چاک با شوخی تو مرغ و پر و بال بسته است پیوسته است سلسله موجها به هم خود را شکسته هر که دل ما شکسته است تا خویش را به کوچه گوهر رسانده‌ایم صد بار رشته نفس ما گسسته است داغم ز شوخ چشمی شبنم که بارها از برگ گل به دامن ساقی نشسته است خون در دل پیاله خورشید می‌کند سنگی که شیشه دل ما را شکسته است؟ (در کام اژدهای مکافات چون رود؟ آزاده‌ای که خاطر موری نخسته است) برهان برفشاندن دامان ناز اوست گرد یتیممی که به گوهر نشسته است تا بسته است با سر زلف تو عقد دل صائب ز خلق رشته الفت گسسته است