صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۱۹۵۳

جام شراب مرهم دلهای خسته است خورشید مومیایی ماه شکسته است از صد هزار خانه خراب است یادگار گردی که در عذار تو از خط نشسته است غافل مشو ز پاس دل ما که بارها زنجیر زلف را به تپیدن گسسته است ابروی دلفریب تو عیار پیشه‌ای است کز چین کمر به بردن دل تنگ بسته است بر چهره تو خال زمین گیر شاهدست کز آتش تو هیچ سپندی نجسته است مجنون ز بخت تیره ندارد شکایتی زیر سیاه خیمه لیلی نشسته است زنهار اعتماد مکن بر حجاب حسن کز شرم، باز دیده خود را نبسته است از ناتوان عشق مدد جو، که می‌کند کار دم مسیح نسیمی که خسته است شبنم به شخ عرق شرم یار نیست بر روی آفتاب قیامت نشسته است معلوم می‌شود ز کمر بستگان اوست هر غنچه‌ای که طرف کله بر شکسته است شیرین‌تر از غبار شکر می‌رود به باد هر چند بال طوطی ما زنگ بسته است زنجیر آهنین چه کند با جنون ما؟ مجنون ما ز کشمکش فکر رسته است دارد هزار چرخ و فلک را به یاد عشق این سیل صد هزار چنین پل شکسته است تمهید در خرابی صائب ضرور نیست تا دست می‌زنی به زمین نقش بسته است