صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۱۹۵۲

تا خط به دور ماه رخت هاله بسته است از هاله مه به حلقه ماتم نشسته است راهی به حق ز هر دل در خون نشسته است این در به روی گبر و مسلمان نبسته است غافل مشو ز پاس دل بیقرار ما کاین مرغ پر شکسته قفس‌ها شکسته است گردون نظر به بی‌بصران بیشتر کند زنگی هلاک آیینه زنگ بسته است خط امان ز تیغ حوادث گرفته است آزاده‌ای که بند علایق گسسته است از مرگ و زندگانی ما عشق فارغ است دریا، دلی به موج و حبابش نبسته است رگهای جان باده کشان در کشاکش است امروز باز رشته سازی گسسته است خواهد ثواب بت شکنان یافت روز حشر سنگین دلی که توبه ما را شکسته است! نتوان به ما رسید ز غمازی نشان نقش پی رمیده دلان جسته جسته است خون گریه می‌کند در و دیار روزگار تا شیشه دل که خدایا شکسته است صائب گشوده‌اند به رویش در بهشت هر کس زبان ز نیک و بد خلق بسته است